به خشنودي اهورا مزدا
آيين پيوكاني
آيين پيوكاني كاري نيك است .بنيادي است كه يك زن و مرد را به نام همسر به هم وابسته ميكند تا تواناييشان در سازندگي و پيشرفت آفرينش رسايي يافته شاديشان افزون گردد .زناشويي بايد بر پايه
خرد .دوست داشتن .همكاري . ودلبستگي به سازندگي استوار باشد واز هوس.ناداني.خودخواهي.و ويرانگري به دور باشد.در دين زرتشتي به كاربردن واژه نكاح به جاي پيوكاني
وهمسري نارواست.زيرا پيوكاني گوياي همسري و پيوندي است كه در آن زن ومرد برابرند آرمان اين پيوند رسايي است.درست است كه واژه ي نكاح هم به چم ازدواج به كار رفته
اما در واژه تازي در اصل به معناي انجام عمل جنسي است كه همبستگي جسماني را ميرساند و اشاره اي به همسري و پيوند معنوي نميكند .در كتاب ونديداد آمده است كه
زرتشت از اهورامزدا پرسيد: اي خداوند چه جايي در اين جهان بهترين است ؟ واهورامزدا پاسخ داد:آنجا كه مرد ديندار خانه و كانوني ميسازد كه در آن آتش .گله.زن.فرزندان.و
پيروان و ياران خوب گرد آيند.پيوكاني تا آنجا پسنديده است كه به زرتشتيان سفارش شده به همدينان خود ياري كنند تا بتوانند همسري
را كه ميخواهند برگزينند و پيوند پيوكاني كنند .در ونديداد باز آمده كه اگر همديني برادري يا دوستي به شما روي آورد تا او را در كار پيوكاني كمك كنيد كمك خود را دريغ نكنيد بنا به گفته ي هرودوت در زمان هخامنشيان دولت به مردم كمك مالي ميكرده تا بتوانند همسر برگزينند و پيوند كنند داشتن فرزند هم در زمان هخامنشيان اهميت فراوان داشت داريوش بزرگ براي نگهبانان كتيبه هايش آرزوي فرزند خواستاراست شاهان هخامنشي به خانواده هايي كه فرزند زياد داشتند جايزه ميدادنند.درباره چگونگي گرفتن همسر باز ترديدي نيست كه بر پايه ي آزادي گزينش است ودرهمه جا سفارش شده كه دختر وپسر با رايزني با خرد (وهومن) واشا (راستي
وپاكي) همسر خود را انتخاب كنند هنگامي كه پورچيست دختر اشو زرتشت ميخواهد همسر خود را انتخاب كند پدرش به او چنين
ميگويد:آن كسي را به همسري برگزين كه خرد تو به ان فرمان دهد ودر جايي ديگر اشو زرتشت به تازه عروسان و دامادان چنين
ميگويد:اي تازه عروسان و اي تازه دامادان دين را درست دريافته راه زندگي را با منش نيك بپيماييد بكوشيد در راستي و درستي از همسر خود پيشي بگيريد تنها در چنين حالتي است كه زندگاني پديد آمده از پيوند همسري بر هردوي شما شادي بخش بوده و با كام
يابي دمساز خواهد بود .واژه ي پيوكاني پيوند همسري نشانه برابري است كه وخشور زرتشت در گات ها به آن اشاره دارد در دين
زرتشتي سن همسري براي دختر و پسر مساوي پانزده سال است .در ايران باستان پنج گونه پيوكاني بوده است كه بر دو پايه استوار
همبستگي خانوادگي و ديگري پايداري نام خانواده بوده است.
همبستگي خانوادگي
در دين زرتشتي آزادي در گزينش همسر بوده است از سوي دگر جامعه شناسان زمان ساسانيان انديشيده اند كه در عين حفظ آزادي
گزينش بايد جوانان را متوجه كرد كه پيوند همسري بين يك دختر وپسر پيوند ونزديكي بيشتر بين خانواده هاي عروس و داماد هم
است بنابراين براي بقاي خانواده و براي اين كه همسري بين دختر وپسر از دو خانواده مختلف شكافي در رابطه جوانان و پدران
و مادرانشان ايجاد نكند در پيوكاني هايي كه با با اجازه پدر و مادر انجام ميشده است امتياز بيشتري به فرزندان مي دادنند بدون
اينكه در ازدواجي كه بدون دريافت موافقت پدر ومادر صورت گرفته باشد خللي ايجاد كند.
نام و بقاي خانواده
طبق سنت جوامع كهن كه تا امروز هم تا اندازه زيادي رواج دارد پس از پيوكاني دختران نام پسران را مي پذيرند براي اينكه نام
خانواده از ميان نرود گاهي پدر بدون پسري با دختر و دامادش قرار ميگذاشت كه اگر فرزند پسري پيدا كنند نخستين فرزند پسر
را به فرزندخواندگي به پدر دختر بدهند در اين صورت پسر نام خانواده پدر بزرگ (يا مادرش) را ميگرفت و از پدر بزرگ هم
ارث ميبرد .خارجيان ويژه يونانيان پس از آن تازيان ايران ستيز كه با اين سنت آشنايي نداشتند تصور ميكردنند كه اين فرزند
نتيجه همخوابگي پدر با دخترش بوده است در حالي كه اين فرزند فرزند مرد ديگري بوده است منتها براي نگهداري نام پدر
دختر به فرزندخواندگي به او واگذار ميشده است .ادامه دارد
بهببه
